بعضی آدم ها خیلی آروم گیر می كنند به یه گوشه ی زندگیت! به یه گوشه ی كوچیكش! بعد همین جور آروم و بی صدا نشست می كنند در روحت! در تمام زندگیت! یهو چشم باز می كنی و می بینی روزهات چه همه آغشته ی اون آدمه ست ... بی اینكه حتی فكرش رو هم كرده باشی!! اصلا شده جزئی از زندگیت ... جزئی از همیشگی هاش ... جزئی از اغلب هاش ... جزئی از باید هاش حتی ... و من چقدر دوست دارم این آغشتگی ملایم رو ..